What Is It?

ഒരു ക്യാരക്ടർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണ് എന്ന് ഓഡിയൻസ് പതുക്കെ കണ്ടെത്തുന്ന പ്രക്രിയയാണ് ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ. ഒരു ക്യാരക്ടറിന്റെ സൈക്കോളജി റൈറ്റിംഗിന്റെ ആഴത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടാകാം. എന്നാൽ ഒരു ക്യാരക്ടറിന്റെ ഫിയർ, ബിലീഫ്, ഡിസയർ, കോൺട്രഡിക്ഷൻ എന്നിവ ഓഡിയൻസിന് നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിയില്ല. ക്യാരക്ടർ എന്ത് ചെയ്യുന്നു, എന്താണ് പറയുന്നത്, എന്താണ് ഒഴിവാക്കുന്നത്, എന്താണ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്, എന്താണ് മറച്ചുവെക്കുന്നത്, എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു, എന്താണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് എന്നിവയിലൂടെയാണ് ഓഡിയൻസ് ഈ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നത്.

ഇതാണ് ക്യാരക്ടറൈസേഷനും ക്യാരക്ടർ ഡെപ്തും തമ്മിലുള്ള പ്രധാന വ്യത്യാസം. ക്യാരക്ടറിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത് എന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ് ഡെപ്ത്. ആ വിവരങ്ങൾ ഓഡിയൻസിലേക്ക് എങ്ങനെ എത്തുന്നു എന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ് ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ.

കേന്ദ്ര തത്വം ഇതാണ്:

Do not give the audience information about the character when you can give them behaviour from which they can understand the character.

“എനിക്ക് ആളുകളെ വിശ്വാസമില്ല” എന്ന് ഒരു ക്യാരക്ടർ പറയുന്നത് വിവരം നൽകുകയാണ്. എന്നാൽ മറ്റൊരാൾക്ക് തന്റെ വീട്ടിന്റെ താക്കോൽ കൈമാറാൻ ക്യാരക്ടർ വിസമ്മതിക്കുന്നത് അതേ കാര്യം പെരുമാറ്റത്തിലൂടെ ഓഡിയൻസിനെ മനസ്സിലാക്കിക്കുന്നു.

Why Does It Matter?

ഒരു ക്യാരക്ടറെ സൈക്കോളജിക്കലായി എത്ര നന്നായി ഡിസൈൻ ചെയ്താലും, അവരെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഓഡിയൻസിനോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ സ്ക്രീനിൽ ആ ക്യാരക്ടർ ഫ്ലാറ്റായി തോന്നാം.

ഫിലിം ഒരു ഓഡിയോവിഷ്വൽ മീഡിയമാണ്. എഴുത്തുകാരന്റെ വിശദീകരണത്തിലൂടെയല്ല, പെർഫോമൻസ്, ഇമേജ്, സൗണ്ട്, ബിഹേവിയർ എന്നിവയിലൂടെയാണ് ഓഡിയൻസ് ക്യാരക്ടറിനെ അനുഭവിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് നല്ല ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ ഒരു ചെറിയ കണ്ടെത്തലിന്റെ അനുഭവം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഓഡിയൻസ് എന്തോ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു നിഗമനത്തിലെത്തുന്നു.

ഈ പ്രക്രിയ പ്രധാനമാണ്. കാരണം പെരുമാറ്റത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം കണ്ടെത്തിയ വിവരം, സ്റ്റോറി നേരിട്ട് പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന വിവരത്തേക്കാൾ പലപ്പോഴും കൂടുതൽ വിശ്വസനീയമായി തോന്നും.

Psychological Foundation

ഓഡിയൻസ് മറ്റുള്ളവരുടെ പെരുമാറ്റത്തെ നിരന്തരം വ്യാഖ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആളുകൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നു, എങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നു, അവരുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ എന്താണ്, എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു, ഏത് കോൺടെക്സ്റ്റിലാണ് അത് സംഭവിക്കുന്നത് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ച്, മറ്റൊരാൾ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതോ അനുഭവിക്കുന്നതോ എന്ന് നാം സ്വാഭാവികമായി അനുമാനിക്കുന്നു.

നറേറ്റീവ് എൻഗേജ്മെന്റിൽ പേഴ്സ്പെക്ടീവ്-ടേക്കിംഗും ഐഡന്റിഫിക്കേഷനും പങ്കുവഹിക്കാം. എന്നാൽ ഇവ സ്വാഭാവികമായി എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ രീതിയിൽ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. ഓഡിയൻസിന് തങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാവുന്ന വിവരങ്ങൾ നൽകിയതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ക്യാരക്ടർ വൈകാരികമായി ആകർഷകമാകുന്നില്ല. ക്യാരക്ടറെ എങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു, അവരുടെ അനുഭവങ്ങളെ സ്റ്റോറി എങ്ങനെ ക്രമീകരിക്കുന്നു എന്നിവയും ഓഡിയൻസിന്റെ പ്രതികരണത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.

എഴുത്തുകാരന് ഇതിൽ നിന്നുള്ള പ്രായോഗികമായ പാഠം ലളിതമാണ്:

Give the audience evidence from which they can understand the person.

ആ വ്യക്തിയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഓഡിയൻസിന് ഉപയോഗിക്കാവുന്ന തെളിവുകൾ നൽകുക.

Storytelling Principle

ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ തെളിവുകളിലൂടെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

എഴുത്തുകാരന് ക്യാരക്ടറിന്റെ ആന്തരിക ലോകം അറിയാം. എന്നാൽ ഫിലിം കാണിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഓഡിയൻസിന് അറിയാൻ കഴിയുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസമുണ്ട്:

Writer knows → Character experiences → Character behaves → Audience interprets

ക്യാരക്ടറിന്റെ ഓരോ ചിന്തയും ഓഡിയൻസിന് അറിയേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ ക്യാരക്ടറിനെക്കുറിച്ച് ഒരു അർത്ഥവത്തായ ധാരണ രൂപപ്പെടുത്താൻ ആവശ്യമായ തെളിവുകൾ അവർക്കുണ്ടാകണം.

അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു സംഭവത്തോടുള്ള ക്യാരക്ടറിന്റെ റിയാക്ഷൻ, പലപ്പോഴും ഒരു വലിയ എക്സ്പോസിഷൻ പാരഗ്രാഫിനേക്കാൾ കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ നമ്മോട് പറയുന്നത്.

How Does It Work?

Action

ക്യാരക്ടർ എന്ത് ചെയ്യാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു എന്നത് ക്യാരക്ടറൈസേഷന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ രൂപങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഒരാൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് ചെയ്യാൻ തയ്യാറാകുന്നത് എന്ന് പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നതിനാൽ, അവർ വാല്യു ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ അവയിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്നു.

Behaviour

ആവർത്തിച്ച് കാണുന്ന ബിഹേവിയറൽ പാറ്റേണുകൾ പതുക്കെ ക്യാരക്ടറെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരാൾ ഒരു മുറിയിൽ എങ്ങനെ കയറിവരുന്നു, മറ്റൊരാളോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു, പണം എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു, അതോറിറ്റിയോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു, ആരും നോക്കാത്തപ്പോൾ എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നിവ വിശദീകരണം കൂടാതെ തന്നെ പേഴ്സണാലിറ്റിയെക്കുറിച്ച് പല കാര്യങ്ങളും പറയാം.

Dialogue

ക്യാരക്ടർ മറ്റുള്ളവർ അറിയണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഡയലോഗ് വെളിപ്പെടുത്തും. എന്നാൽ അവർ പറയുന്നത് ഒഴിവാക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും അതിലൂടെ വെളിപ്പെടാം. വാക്കുകളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, സംസാരത്തിന്റെ റിതം, ഇടയ്ക്ക് സംസാരത്തിൽ കയറി വരുന്നത്, ടോണിലെ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ ക്യാരക്ടർ പുറത്തുവരാം.

Subtext

ഡയലോഗിന്റെ നേരിട്ടുള്ള അർത്ഥത്തിന് താഴെ നിലനിൽക്കുന്ന അർത്ഥമാണ് സബ്ടെക്സ്റ്റ്.

“ഇന്ന് രാത്രി വീട്ടിലേക്ക് വരുമോ?” എന്ന് ഒരു ക്യാരക്ടർ ചോദിക്കുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ അവർ ചോദിക്കുന്നത് ആ ബന്ധം ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ എന്നായിരിക്കാം.

Silence

പറയാൻ കഴിയുമായിരുന്ന ഒരു കാര്യം പറയാതെ നിൽക്കുന്നു എന്ന് ഓഡിയൻസിന് മനസ്സിലാകുമ്പോഴാണ് സൈലൻസ് അർത്ഥവത്താകുന്നത്. ആ സൈലൻസിന് എന്താണ് അർത്ഥം എന്നത് സിറ്റുവേഷനും അതിന് ചുറ്റുമുള്ള ക്യാരക്ടറുടെ പെരുമാറ്റവുമാണ് നിർണ്ണയിക്കുന്നത്.

Reaction

മറ്റൊരു ക്യാരക്ടറുടെ പ്രവർത്തനത്തോടുള്ള ഒരു ക്യാരക്ടറുടെ റിയാക്ഷൻ, നേരിട്ട് വിശദീകരിക്കാതെ തന്നെ അവരുടെ വാല്യൂസ്, ഫിയേഴ്സ്, റിലേഷൻഷിപ്പുകൾ എന്നിവ വെളിപ്പെടുത്താം.

Visual Details

ഓബ്ജക്ടുകൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, ഫിസിക്കൽ സ്പേസ്, റൂട്ടീനുകൾ, ചുറ്റുപാടുകൾ എന്നിവ ക്യാരക്ടറുമായി അർത്ഥവത്തായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവയിലൂടെ ക്യാരക്ടർ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും.

Character Introduction

ഒരു ക്യാരക്ടർ ആദ്യമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന നിമിഷം തന്നെ ഓഡിയൻസിന് ഒരു പ്രാഥമിക ബിഹേവിയറൽ ഇംപ്രഷൻ നൽകുന്നു. അവരുടെ മുഴുവൻ വ്യക്തിത്വവും ആദ്യമേ വിശദീകരിക്കേണ്ടതില്ല.

ഓഡിയൻസിന്റെ കൗതുകം ഉണർത്തുകയും, ഈ വ്യക്തിയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു ദിശ നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന എന്തെങ്കിലും സ്ഥാപിക്കുകയാണ് ഇൻട്രഡക്ഷന്റെ ലക്ഷ്യം.

Performance

ഫിസിക്കൽ ബിഹേവിയർ, ശബ്ദം, ടൈമിംഗ്, എക്സ്പ്രഷൻ, മൂവ്മെന്റ്, നിയന്ത്രണം എന്നിവയിലൂടെ ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ പൂർത്തിയാക്കുന്നത് നടനാണ്.

എഴുത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ക്യാരക്ടർ പെർഫോമൻസിലൂടെ ദൃശ്യമായ വ്യക്തിയായി മാറുന്നു.

Character Perspective

ഓഡിയൻസിന് വിവരങ്ങൾ നൽകാനായി മാത്രം നിർമ്മിച്ച ഒരു ഉപകരണം പോലെ ക്യാരക്ടർ പെരുമാറരുത്.

അവർ സ്വന്തം സിറ്റുവേഷനനുസരിച്ചാണ് പെരുമാറേണ്ടത്.

ഒരു ക്യാരക്ടർ എന്തെങ്കിലും മറച്ചുവെക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവർ അത് നേരിട്ട് പ്രഖ്യാപിക്കണമെന്നില്ല.

അവർക്ക് അസൂയയുണ്ടെങ്കിൽ, “എനിക്ക് അസൂയയുണ്ട്” എന്ന് പറയേണ്ടതില്ല.

അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിലൂടെ അത് വെളിപ്പെടുത്താം.

റൈറ്റിംഗിനായി ഇവിടെ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഒരു നല്ല നിയമമുണ്ട്:

Let the character pursue their own immediate objective; let the audience discover the character through how they pursue it.

ക്യാരക്ടർ അവരുടെ ഉടനെയുള്ള ഒബ്ജക്ടീവ് പിന്തുടരട്ടെ. ആ ഒബ്ജക്ടീവ് എങ്ങനെ പിന്തുടരുന്നു എന്നതിലൂടെ ഓഡിയൻസ് ക്യാരക്ടറിനെ കണ്ടെത്തട്ടെ.

Audience Perspective

ഓഡിയൻസ് ബോധപൂർവമോ അറിയാതെയോ നിരന്തരം ചോദിക്കുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്:

Why did they do that?

അവർ അത് എന്തുകൊണ്ടാണ് ചെയ്തത്?

Why did they react like that?

അവർ അങ്ങനെ എന്തുകൊണ്ടാണ് പ്രതികരിച്ചത്?

Why didn’t they say what they clearly wanted to say?

വ്യക്തമായി പറയണമെന്ന് തോന്നിയ കാര്യം അവർ എന്തുകൊണ്ടാണ് പറഞ്ഞില്ലാത്തത്?

Why did that particular thing matter to them?

ആ പ്രത്യേക കാര്യത്തിന് അവർക്കെന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര പ്രാധാന്യം?

ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളാണ് കൗതുകവും വ്യാഖ്യാനവും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

ഓഡിയൻസിന് ക്യാരക്ടറുടെ പെരുമാറ്റം മനസ്സിലാക്കാൻ ആവശ്യമായ വിവരങ്ങൾ നൽകുകയും, എന്നാൽ എല്ലാ നിഗമനങ്ങളും മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞുകൊടുക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നത്.

ചിലപ്പോൾ കഷണങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് അർത്ഥം കണ്ടെത്താൻ ഓഡിയൻസിനെ തന്നെ അനുവദിക്കണം.

Cinematic Expression

ഡയലോഗിനെ മാത്രം ആശ്രയിക്കാതെ ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ അവതരിപ്പിക്കാൻ സിനിമയ്ക്ക് പല തലങ്ങളുണ്ട്.

ഒരു ക്യാരക്ടർ മറ്റൊരാളിൽ നിന്ന് എത്രത്തോളം ഫിസിക്കലി അകന്ന് നിൽക്കുന്നു എന്നത് ഇന്റിമസിയെയോ അസ്വസ്ഥതയെയോ സൂചിപ്പിക്കാം.

ഒരു ഓബ്ജക്ടിനെ അവർ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നത് അതിനോടുള്ള അവരുടെ അറ്റാച്ച്മെന്റ് സൂചിപ്പിക്കാം.

ഒരു ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പുള്ള ചെറിയൊരു പോസ് പോലും ആ വാക്യത്തിന്റെ അർത്ഥം മാറ്റാം.

മറ്റൊരു ക്യാരക്ടർ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോയതിന് ശേഷമുള്ള ഒരു റിയാക്ഷൻ, സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ ക്യാരക്ടർ മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന എന്തെങ്കിലും വെളിപ്പെടുത്താം.

ഇവിടെയാണ് റൈറ്റിംഗും ഡയറക്ഷനും തമ്മിൽ ചേരുന്നത്. സ്ക്രീൻപ്ലേ ബിഹേവിയറും സിറ്റുവേഷനും സ്ഥാപിക്കുന്നു. പെർഫോമൻസ്, ഫ്രെയ്മിംഗ്, എഡിറ്റിംഗ്, സൗണ്ട്, വിഷ്വൽ ഡിസൈൻ എന്നിവ ഓഡിയൻസ് ആ ബിഹേവിയർ എങ്ങനെ അനുഭവിക്കുമെന്ന് നിർണ്ണയിക്കുന്നു.

ഏറ്റവും ശക്തമായ ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ പലപ്പോഴും ഏറ്റവും ശബ്ദമുള്ളതായിരിക്കണമെന്നില്ല.

ഓഡിയൻസിന്റെ ക്യാരക്ടറിനെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണ തന്നെ മാറ്റുന്ന ഒരു ചെറിയ ഡീറ്റെയിലാണ് പലപ്പോഴും ഏറ്റവും ശക്തമായത്.

Film Examples

Thondimuthalum Driksakshiyum

പ്രസാദിന്റെ ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ പ്രധാനമായും വിശദീകരണ ഡയലോഗിനേക്കാൾ പെരുമാറ്റത്തിലൂടെയാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.

അവന്റെ സംസാരരീതി, ഫിസിക്കൽ ബിഹേവിയർ, അവസരവാദപരമായ പെരുമാറ്റം, റിയാക്ഷനുകൾ എന്നിവയിലൂടെ ഓഡിയൻസ് പതുക്കെ അവനെ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

അവന്റെ പേഴ്സണാലിറ്റിയുടെ ഓരോ ഭാഗവും നിർത്തി വിശദീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യം ഫിലിമിന് വരുന്നില്ല. കാരണം അവന്റെ ബിഹേവിയർ തുടർച്ചയായി തെളിവുകൾ നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ക്യാരക്ടറൈസേഷന്റെ ഒരു പ്രധാന തത്വം മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ ഫിലിം പ്രത്യേകിച്ച് ഉപകാരപ്രദമാണ്:

ഒരു ഔപചാരികമായ സൈക്കോളജിക്കൽ വിശദീകരണം നൽകാതെ തന്നെ, ആവർത്തിച്ച് കാണുന്ന ബിഹേവിയറിലൂടെ ഓഡിയൻസിന് ഒരു ക്യാരക്ടറിനെ സ്വയം നിർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയും.

There Will Be Blood — Daniel Plainview

ഡാനിയൽ പ്ലെയിൻവ്യൂവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ ധാരണ പ്രധാനമായും ആക്ഷനിലൂടെയാണ് നിർമ്മിക്കുന്നത്. അവന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചോ പേഴ്സണാലിറ്റിയെക്കുറിച്ചോ അധികം വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ, ഖനിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ജോലി ചെയ്യുന്നതും ശാരീരികമായ അപകടങ്ങളും പരിക്കുകളും അവഗണിച്ച് തന്റെ ഒബ്ജക്ടീവിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും മുന്നേറുന്നതും നാം കാണുന്നു.

ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾ തന്നെ അവന്റെ ഡിറ്റർമിനേഷൻ, എൻഡ്യൂറൻസ്, ഒബ്സസീവ് ഡ്രൈവ് എന്നിവ ഉടൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

എങ്ങനെയുള്ള വ്യക്തിയാണ് അയാൾ എന്ന് നമ്മോട് പറയുന്നതിലൂടെയല്ല, അയാൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് കാണിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് ഓഡിയൻസ് അവനെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്.

Malayalam — Joji

ജോജിയുടെ ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ പ്രത്യേകിച്ച് ശക്തമായ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. കാരണം അവന്റെ ആന്തരിക അവസ്ഥയെ നേരിട്ട് വിശദീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യം ഫിലിമിന് പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്നില്ല.

അവന്റെ ബിഹേവിയർ, മാനറിസങ്ങൾ, റിയാക്ഷനുകൾ, കൺട്രോൾ കാണിക്കാൻ നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ അവന്റെ ഇൻസെക്യൂരിറ്റി, റിസെന്റ്മെന്റ്, പവർ നേടാനുള്ള ഡിസയർ എന്നിവ പതുക്കെ വെളിപ്പെടുന്നു.

അച്ഛന്റെ മരണത്തോടുള്ള അവന്റെ ഡിറ്റാച്ച്ഡ് റിയാക്ഷൻ പോലുള്ള നിമിഷങ്ങൾ പോലും എക്സ്പോസിഷനിലൂടെ അല്ല, പെരുമാറ്റത്തിലൂടെയാണ് അവനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരം നൽകുന്നത്.

Real-Life Perspective

ഒരു കുടുംബസംഗമത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരാളെ കാണുന്നുവെന്ന് ചിന്തിക്കുക.

അയാൾ വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേ സംസാരിക്കുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ പ്രായമായ ഒരു ബന്ധുവിന് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാൽ, ആരും പറയുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് പോയി സഹായിക്കുന്നു.

പിന്നീട് ആരെങ്കിലും അയാളെ അഭിനന്ദിക്കുമ്പോൾ, അയാൾ ഉടൻ വിഷയം മാറ്റുന്നു.

ആ വ്യക്തിയുടെ പേഴ്സണാലിറ്റിയെക്കുറിച്ച് ആരും നിങ്ങൾക്ക് നേരിട്ട് വിശദീകരിച്ചിട്ടില്ല.

എന്നാൽ അവർ ആവർത്തിച്ച് ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നും, ശ്രദ്ധ ലഭിക്കുമ്പോഴുള്ള അവരുടെ റിയാക്ഷനിൽ നിന്നും, പറയാതെ ഒഴിവാക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നും നിങ്ങൾ അയാളെക്കുറിച്ച് ഒരു ധാരണ രൂപപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങുന്നു.

സ്റ്റോറിയെല്ലിംഗിലെ ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ അടിസ്ഥാനപരമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ഇതേ രീതിയിലാണ്.

What to Look For

സ്ക്രീനിൽ ഒരു ക്യാരക്ടറിനെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ ചോദിക്കുക:

What does the character do rather than say?

ക്യാരക്ടർ പറയുന്നതിനേക്കാൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?

What behaviour repeats?

ഏത് ബിഹേവിയറാണ് ആവർത്തിക്കുന്നത്?

What do they avoid?

അവർ എന്താണ് ഒഴിവാക്കുന്നത്?

How do they react when something unexpected happens?

പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമ്പോൾ അവർ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു?

What changes when they are with different people?

വ്യത്യസ്ത ആളുകളുടെ കൂടെയാകുമ്പോൾ അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എന്താണ് മാറുന്നത്?

What does their silence communicate?

അവരുടെ നിശബ്ദത എന്താണ് പറയുന്നത്?

What does the camera allow us to notice about them?

ക്യാമറ നമ്മെ അവരുടെ കാര്യത്തിൽ എന്താണ് ശ്രദ്ധിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നത്?

What conclusion does the audience draw from the evidence?

ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന തെളിവുകളിൽ നിന്ന് ഓഡിയൻസ് എന്ത് നിഗമനത്തിലാണ് എത്തുന്നത്?

അവസാനത്തെ ചോദ്യം പ്രത്യേകിച്ച് പ്രധാനമാണ്:

What does the audience understand without the film explicitly telling them?

ഫിലിം നേരിട്ട് പറയാതെ തന്നെ ഓഡിയൻസ് എന്താണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്?

Common Confusions

Characterisation vs Character Depth

ക്യാരക്ടറെ സൈക്കോളജിക്കലായി അർത്ഥവത്താക്കുന്നത് ക്യാരക്ടർ ഡെപ്ത് ആണ്.

ഓഡിയൻസ് ആ ഡെപ്ത് എങ്ങനെ കണ്ടെത്തുന്നു എന്നതാണ് ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ.

Showing vs Never Explaining

നല്ല ക്യാരക്ടറൈസേഷൻ എന്നത് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പരോക്ഷമായി മാത്രം കാണിക്കണം എന്നല്ല.

ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ നേരിട്ടുള്ള ഡയലോഗും എക്സ്പോസിഷനും ഉപകാരപ്രദമാണ്.

പെരുമാറ്റത്തിലൂടെ അതേ വിവരം കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായി നൽകാൻ കഴിയുമ്പോഴും അതിന് പകരം വിശദീകരണം ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് പ്രശ്നം.

Subtext vs Hidden Meaning Everywhere

ഓരോ ഡയലോഗ് ലൈനിനും ഒരു രഹസ്യ അർത്ഥം വേണമെന്നില്ല.

പറയുന്ന വാക്കുകളുടെ നേരിട്ടുള്ള അർത്ഥവും അതിന് പിന്നിലുള്ള ഉദ്ദേശവും തമ്മിൽ അർത്ഥവത്തായ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് സബ്ടെക്സ്റ്റ് ഉള്ളത്.

Mystery vs Characterisation

വിവരം മറച്ചുവെച്ചാൽ മാത്രം ഡെപ്ത് ഉണ്ടാകില്ല.

ഓഡിയൻസിന് ഒരു ധാരണയിലെത്താൻ സഹായിക്കുന്ന അർത്ഥവത്തായ തെളിവുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം.

ക്യാരക്ടർ സൃഷ്ടിയിൽ ഇത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം

മുൻ Chapters-ൽ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളെയും ഇനി കാണാൻ കഴിയുന്ന പെരുമാറ്റത്തിലേക്ക് മാറ്റുക.

ക്യാരക്ടറിന് ഫിയർ ഉണ്ടെങ്കിൽ ചോദിക്കുക:

How does that fear appear in their behaviour?

ആ ഫിയർ അവരുടെ ബിഹേവിയറിൽ എങ്ങനെയാണ് പ്രകടമാകുന്നത്?

അവർ എന്തെങ്കിലും കാര്യത്തെ വളരെ വാല്യു ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ചോദിക്കുക:

What do they do that proves it matters?

അത് അവർക്ക് പ്രധാനമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന തരത്തിൽ അവർ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?

അവർ ഒരാളെ ഡിസ്ട്രസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ചോദിക്കുക:

How does that distrust affect their interaction?

ആ ഡിസ്ട്രസ്റ്റ് അവരുടെ ഇന്ററാക്ഷനെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു?

അവർ മാറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ചോദിക്കുക:

What behaviour at the end proves that change?

അവർ മാറിയെന്ന് അവസാനത്തിൽ തെളിയിക്കുന്ന ബിഹേവിയർ ഏതാണ്?

ലക്ഷ്യം ക്യാരക്ടറിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വിശദീകരിക്കുകയല്ല.

ഓഡിയൻസിന് ക്യാരക്ടറെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ അവരെ എഴുതുകയാണ് ലക്ഷ്യം.